Het is mijn schuld

De schrijver was 55 jaar getrouwd met dezelfde partner. En vanaf week 1 vond hij het huwelijk een moeilijk instituut. Maar omdat hij gedurende die tijd geen betere relatiemogelijkheid wist of ‘dacht’ bleef het gewoon zo gezellig mogelijk bij het oude. En – vond hij – had het beste huwelijk van iedereen. Toen ze overleed kwam een nieuwe relatie in beeld en daarmee verliefdheid en liefde. Géén echt huwelijk, maar wel 7/24 bij en met elkaar. Echter ook met onze ‘ouderwetse’ opvatting van trouw en vrijheid tot waar die van anderen ophoudt. En dat begin ligt intussen al acht jaar achter hen.

Maar hoewel ze (echt!) zielsveel van elkaar houden, blijft het voor beiden nog steeds een vrij moeilijk iets. Met regelmaat blijkt een fijne warme relatie even of een paar dagen niet zo logisch. Net als vroeger is er sprake van een ‘normaal, gewoon huwelijk’, maar dat blijkt soms bij de één en soms bij de ander niet te zijn wat hen voor ogen staat. Dan wordt er gerust luid tegen elkaar gepraat en wordt zelfs angstig aan een scheiding gedacht. Hetgeen ze – hoogst waarschijnlijk – beiden absoluut niet willen. Hun gemis is de mogelijkheid om er met elkaar als volwassen mensen over te praten. Soms.

Het ‘er over praten’ wordt gezien als ‘boete en schuld.’ waardoor genezing moeilijker wordt dan de kwaal. Echter de liefde, de gevoelsmatige saamhorigheid en de hoop om samen zo oud mogelijk te worden is blijvend aanwezig. Twee gewone oude mensen die net zoals bijna iedereen op de gehele wereld (is zijn overtuiging) het moeilijk vinden om te bewerkstelligen wat ze voordien voor ogen hadden. Daar hoeft hij de normale krantlezer en journaalkijker niet van te overtuigen. Cijfers van (vecht-) scheidingen en al het andere gedonder binnen de gezinnen spreken boekdelen.

”Het er voorlopig maar niet over praten” lijkt hem een geruststellende gedachte. Althans niet met elkaar. Maar het houdt hem wel dagelijks geestelijk bezig. Denken, denken en praten met en tegen zichzelf is derhalve orde van de dag. En dan is regelmatig plaats nemen achter het toetsenbord een voor hem soms oplossende bezigheid. En vooral naar jezelf kijken – niet kwalijk nemen – een mogelijkheid om vrede te bewaren maar nog belangrijker, beter met een bestaande situatie omgaan. En zelf op zoek gaan naar lieve oplossingen.